Günün birinde bir çölde iki kum tanesi karşılaşmış ve birbirlerini çok
sevmişler uzun bir süre çok yakın olmuşlar. Birbirlerini yanlarında
canlarında olarak sevmeyi öğrenmişler.

Derken bir rüzgar çıkmış kum tanelerinden biri yerinde kalırken diğeri biraz uzağa
savrulmuş. Çok uzak değillermiş ama yinede göremiyorlarmış birbirlerini. Sevgileri hiç
azalmamış yine sevmeye devam etmişler. Birbirlerine ulaştırabildikleri
sesleriyle haberleriyle yaşıyorlarmış ve artık görmeden seslerinde
sevmeyi öğrenmişler.
Bir gün biri diğerine “sevdamız sonsuza erişmesi için aynı anda bir
dilek dileyelim” demiş. Ikisi de aynı anda bir dilekte bulunmuşlar ve
tam o sırada bir fırtına çıkmış. Bu kavuşmamız sevdamızın sonsuza dek
sürmesi olabilir diye ikisi de kendilerini fırtınaya bırakmışlar.
Gözlerini kapayıp fırtına dindiğinde sevdalarının yanı başında olmuş
olmayı arzulamışlar. Fırtına o kadar kuvvetliymiş ki o güne kadar
yıllarca yerlerinden kıpırdamayan kumlar bile başka yerlere
savruluyorlarmış.
Fırtına günlerce sürmüş kum taneleri de oradan oraya savrulup durmuşlar.
Ikisini de bir sabırsızlık sarmış. Fırtına durmuyor aksine artıyormuş.
Fırtına dinmek bilmedikçe onlarda sabırla sevmeği öğrenmişler.

Günler geçmiş sonunda fırtına durmuş gözlerini açtıklarında ikisi de başka
alemlerde bulmuşlar kendilerini. Bu fırtınanın onları birleştireceğine
o kadar inanmışlar ki birbirlerini yanlarında bulamayınca yüreklerinde
derin bir acı hissetmişler ve acıyla sevmeği öğrenmişler.

Kendilerine birazcık geldiklerinde ikisi de bu fırtınayla başka başka yerlere
savrulduklarını anlamışlar. Biran ölmek istemişler ama sonra
birbirlerini hiç görmeden mesafelere engellere rağmen sevmeği
öğrenmişler.
“Eskisi gibi bağırsakta sesimiz ulaşmaz ki birbirimize”
demişler. Ikisi de yeni yerlerinde kimseyle konuşmamışlar ve yıllarca
hep susmuşlar. Hep yeni bir fırtına ümidiyle birbirlerine ihanet
etmeden beklemişler. Böylece umutla sevmeyi öğrenmişler. Yıllar geçmiş ama

sevgileri hiç geçmemiş.
Birbirlerinden hep umutlu olarak yaşamışlar. Bir gün ikisi de
birbirlerinden habersiz aynı anda gözlerini kapamışlar ve kavuşmak için
yeniden fırtına çıkmasını dilemişler. Beklemişler beklemişler ama
fırtına bir türlü çıkmamış. Kendilerini tüm benlikleriyle fırtınaya
bırakmak için oldukları yerde dönmüş durmuşlar ama hepsi nafile küçük
bir rüzgar bile çıkmamış. Sonunda durmuşlar ve gözlerini açmışlar.
Sevdiklerinin sevdalarının yıllarca beklediklerinin tam karşısında
durduklarını görmüşler ve hemen ikisi de yıllar önce diledikleri dileği

anımsamışlar.
Dilek şöyleymiş “Allah’ım bizi birbirimize her şeyiyle sevmeği
öğrendiğimizde kavuştur. Öğle kavuştur ki sevdamız sonsuza erişsin.”
Sonunda anlamışlar ki birbirlerinden çok uzaklarda geçirdiklerini
sandıkları yılları aslında birbir yanı başlarında geçirmişler.
Dileklerinin kabul olması için yılların geçmesi gerektiğini öğrenmişler
çünkü onlar sevmeği her şeyiyle öğrenmeği dilemişler.

mis gibi sıla kokan eş-dost mektuplarında,
taze güller yeşerir eski anılarında
hatıralarla dolu gurbet akşamlarında
hasret denen türküyü söyler misin kardelen?

bütün duygularını bir deftere yazmanın,
dertlerini duymayan duvara anlatmanın
içinde ne var ise, hep içine atmanın,
ne demek olduğunu, bilir misin kardelen?

dostu oldum kaç defa sabahsız gecelerin.
defterimde yeri yok anlamsız hecelerin.
çözemedim bir türlü; bu zor bilmecelerin
cevabını sen bana, çözer misin kardelen?

ne kadar tattırsa da ayrılık acısını,
unutamazsın yine onun hatırasını.
bir kenara bırakıp acısı, tatlısını
hepsini bir kalemde siler misin kardelen?

anlat sen de içini, dök dışına ne varsa…
hiç düşünme kalbimi, bırak yansın yanarsa.
bu derdi sen benimle paylaşır mısın yoksa,
bakıp bakıp halime, güler misin kardelen?

bilirim ben yerini, sormam sana nerdesin…
senin yurdun dağlarda, sen hep yükseklerdesin.
nasıl gelsem yanına, her zaman göklerdesin.
eğilip de elimden tutar misin kardelen?

ah gurbet sen içimde dinmeyen bir sancısın…
bazen iyisin amma, çoğu zaman acısın.
ey kardelen sen bana neden çok yabancısın?
çaldım işte kapını, açar mısın kardelen?

senin de gözlerin yaş… ağlamışsın besbelli
yoksa sen benim gibi naçar mısın kardelen?
bu topraktan çıkıp da karları delmişsin ya,
mevsimin gelmeyince açar mısın kardelen?

derdimi de dinledin, sana ağır gelirse,
yine toprak altına kaçar mısın kardelen?
ya ölüm günü gelip alırlarsa ruhumu
benimle gökyüzüne uçar mısın kardelen?